Koester uw mislukkingen

In deze column is het al vaker gegaan over methoden om creativiteit en ideeën generatie te stimuleren. Een belangrijke bron van innovatie is echter iets wat niet in een model te vatten is: mislukking.

Denk bijvoorbeeld aan de post-it (ontwikkeling van lijm, welke niet goed bleek te plakken), gevulcaniseerd rubber (Charles Goodyear die een stuk polymeer op zijn vrouw’s kookplaat liet vallen) of saccharine (bij één van zijn proeven liet Constatine Fahlberg chemicaliën op zijn hand vallen en merkte dat zijn brood zoet smaakte).

De vraag hierbij is dan ook niet zozeer hoe mislukkingen kunnen worden afgedwongen, maar wel hoe dit soort ontdekkingen kunnen worden herkend en gecultiveerd. Het gaat er dus om door de verwachte patronen en voorspelbaarheden heen te kijken.

Vier jaar geleden al hebben Robert D. Austin and Lee Devin een paper geschreven met als titel “Accident, Innovation, and Expectation in Innovation Process“. Volgens Austin gaat het vooral om de kunst te onderscheiden welke bevindingen je wilt houden en welke weggegooid kunnen worden. In diezelfde paper wordt een proces voorgesteld hoe dit in te passen in het innovatieproces:

1. Kijk uit voor mislukkingen en bepaal de waarde ervan als ze gebeuren
2. Als er niet genoeg waardevolle mislukkingen gebeuren, dwing ze af
3. Koester mislukkingen en leg de waardevolle elementen hiervan vast (cijfer ze dus niet zonder meer weg!)
4. Bouw verder op de mislukkingen

Hoewel een innovatieproces gebaseerd puur op mislukkingen, waarschijnlijk ook zelf niet de grootste slagingskans heeft, blijft de les uit dit stuk van belang: sta stil ook bij mislukkingen en trek hier belangrijke lessen uit alvorens het resultaat af te schrijven.

Voor meer voorbeelden van uitvindingen door mislukking, zie howstuffworks.com.